tja, valt wat zwaar,maar ik doek ook deze blog op.... ik switch naar een andere blog op punt.nl. Helaas is de overstap naar de andere beheerder me niet geod gevallen en ook de medebloggers die hier ook vertrokken zijn gaven de doorslag....Hopelijk tref ik jullie daar weer! Voor wie hier blijven; veel schrijfplezier en wellicht tot snel! Voor wie me zoekt; zoek op de boivenstaande site naar ricksblog en je vindt me wel... oftwel; ricksblog.punt.nl
cu! rick
wowowowoww!!! dat is even wennen hier zeg! heb minstens een 15 minuten zitten dubben om weer een leuke opmaak te krijgen, wat een gedoe, dan was de andere toch echt een stuk makkelijker... wel gelikt zo das wel erg ok...
Jammer dat het lijstje favoriten weg is, moet ik jullie heel erg gaan zoeken nu, en opnieuw linken, maar dat heb ik wer wel voor over.... komt wel goed...
Met mij verdre redelijk prima, al houdt het nogniet over. Werk nog niet en zit nog thuis, vooralsnog vind ik dat wel prima. Rust wel uit, slaap veel en doe verder geen bal (de afwas staat ook al een week op het aanrecht, nou ! dan is er echt wat mis met me!).
Ga zo naar de doc, eens kijken wat en hoe verder te handelen, want ik heb het idee dat ik een grote soep roer en niet weet waar ik moet beginnen om een oplossing te zoeken en vinden. Vooralsnog echt geen behoefte om te gaan werken, vind het wel even prima zo, rustig en mijn hoofd komt weer op orde.
... en het was weer weekend....
Mijn woorden van vrijdag waren te veel; wilde erg graag lekker wat gaan doen, maar stortte toch weer in bij de gedachte. Zaterdag op uitnodiging van Zwarte Lola naar hem toe gegaan en daar gegeten, heeft erg leif voor me gezorgd. Gewoon op de bank gehangen, even de Albert Cuyp op, dat was wel; lekker relaxed. Ben uiteindelijk ook blijven slapen, had geen zin en fut meer om naar huis te gaan. Zondag was hetzelfde laken en pak, niet veel uitgehaald, wat gelezen, beetje gecomputerd (hij heeft nog steeds geen internet! een homo in de grote stad zonder internet! hoe is het mogelijk!) gewoon genikst. Heb ik ook helemaal geen zin in. De gedachte aan werk, nouja aan school dan, want van werken ben ik nou ook weer niet vies, benauwde me steeds meer en meer. Mijn pa en ma gebeld om maar eens wat ouderlijk advies in te winnen over wat ik nou moest doen. Beiden gaven aan, dat wat ik eigenlijk ook zelf wel bedacht had, dat als ik me niet oke voelde en er niet achter zou staan om uberhaupt voor die klas te gaan staan in ook niet moest gaan. Het is zo niet ik... werken doe ik ook met een hoofdpijntje, al is die niet meer een klein hoofdpijntje, de hele situatie speelt er in op mijn verantwoordelijkheidsgevoel....steeds denk ik maar; oja en dit, oja en dat , ja maar de klas, jam aar de gesprekken, oja moet de verslagen nog schrijven.... krijg die school maar niet uit mijn hoofd. Al had ik hem nu maar even al te graag uit mijn hoofd. Wil even rust, alles even op een rij....maarja; het gevoel van; lichamelijk ben ik toch wel in staat om te werken? bekruipt me steeds.....Langzaamaan begin ik te beseffen dat je het ook gewoon geestelijk sosmniet aan kan om te werken, maar dat is een nieuwe ervaring voor mij.... Vind het dan ook erg moeilijk om hier naar te handelen, om ook daadwerkelijk aan te geven; het gaat even niet.....stop... te veel.... Ik herken het gevoel gewoon niet en sosm bedenk ik me dat ik het dan zo 'soft ' vanmezelf vind.
Ik zit op de wip; wel werken, niet werken, gesprek, geen gesprek, soft zijn of hoppa zeggen, gevoel of verstand.....owww wordt gek van mezelf....Wordt tijdf dat ik school ga bellen om duidelijk aan tegeven dat ik van de week gewoon ook nog niet kom, moetme van het idee afzetten welke problemen dat oplevert; dat is niet mijn pakkie aan, daarvoor zit ik immers nu thuis en voel ik me zo, alsof die kinderen niks leren als ik er niet ben, zou ook een belachelijke gedachte zijn....
Voor woensdag een afspraak met de dokter gemaakt; wilde in iedergeval de zekerheid van een medische consulatie, weet ik veel wat er verder gaat gebeuren....heb ik die stap in ieder geval gehad.
Wel wordt me steeds duidelijker dat deze school en ik samen wellicht geen goed huwelijk zijn aangegaan. Wat eigenlijk ook wel weer ernstig is om te zeggen; ben in hetverleden erg veel van school gewisseld...mijn cv wordt gewoon te lang....wil het toch graag proberen en kijken waar de knelpunten liggen, ik ben ook niet een van de makkelijkste in een werksituatie, meneer weet-het-wel en doe-het -lekker-toch-zo.....wellicht moet ik, naar idee van mijn moeder, eens weg voor die bovenbouwgroep, ze zijn gewoon te oud....lang leve de kleuter! Mmm, op zich wel een prettige gedachte, die hou ik in mijn achterhoofd... Bovenbouwers zijn immers , zeker in de grote stad, niet de makkelijksten. Ach, maar dat is niet het enige, er is meer....maar dat zou nu een te lange blog worden.... waarschijnlijk vier ik mijn frustraties hier de komende dagen toch wel bot, dus dat verhaal komt nog wel....
Ga school bellen, oef, wordt vervolgd dus....
Gisteravond tegen 19u was het zover; mijn adjunt belde om te vragen hoe het was. Ik kon me echter niet geheel losmaken van de negatieve gedachte dat hij alleen maar belde omdat mijn directe collega en ik 's middags even kontakt hadden gehad om wat spullen te brengen. Binnen het gesprek heb ik aangegeven dat ik er toch wat tegen op zag om weer te gaan werken, krijg het spaans benauwd bij de gedachte. Hij gaf aan het nog even aan te kijken en hem maandag terug te bellen. Maandag zou ik zowieso vrij zijn nl. Dat vond ik ok, dan heb ik iig nog vier dagen rust . Hetbegint me in ieder geval te dagen dat ik het gesprek met hem moet aangaan om mijn gevoel kenbaar te maken, aan door- sudderen heeft niemand baat en ik al helemaal niet in deze. Ook wel weer een pittige actie voor mij; een dergelijk gesprek, maar denk dat het goed is voor de gemoedstoestand. Moet eerst wat hindernissen voor mezelf nemen voordat ik daar aan toe kom. Zal mijn best doen...
Ondertussen begint het niks doen me ook wel weer de keel uit te hangen; ik ben daar gewoon geen figuur voor. Loop al vier dagen in mijn joggingbroek rondjes door het huis en eet de hele koelkast leeg....hoe bedoel je gefrustreerd...Het is beter dat ik wat te doen heb. Daarbij heb enorme behoefte om wat leuks te gaan doen, me even onder het gepeupel te begeven. Zie wel vandaag, moet me eerst maar eens weer gaan douchen....knapt een mens ook van op.
Kreeg vanmorgen ook een mailtje van MGV, hij had gisteren een afspraak met onze gezamenlijke ex (zei een paar blogs terug; 'kruisbestuiving'), althans ex...we hebben het allebei met hem in een onbewaakt moment van het uitgaan met hem gedaan...erg leuk man, maar ingewikkeld, ach daar houden we van, alsof we zelf zo simpel zijn. Ze hadden een leuke avond gehad, zou wat zijn als daar een setje uit voortvloeide, lijkt me wel grappig...MGV als mijn beste vriend en zijn partner heeft ook met mij in bed gelegen....AHH sensatie! Nee , ik gun het hem heel erg, is een leuke man, punt blijft wel dat hij nog getrouwd is... tja, klein hindernisje.....Maarja, die moeten we allemaal wel eens nemen...
Heb zo ondertussen het gevoel dat er meer aan de hand is bij me dan alleen een griepje...DE hele wek al een zwaar hoofd, echt overal pijn; als ik opsta als ik naar bed ga, ALS ik uberhaupt naar bed ga want 's avonds kan ik niet in slaap komen en ben ik niet moe,maar kom er des temeer 's morgens gebroken en pas tegen 11 uur uit...
Gisteren wel naar mijn cursus geweest; raar maar waar ; ik had er enorm behoefte aan om daar te zijn, al stortte ik tegen het einde wel helemaal weer in. Bij aanvang voelde ik me goed, maar in de loop ervan kwam alles weer opzetten... Deed me wel goed om daar even met mijn leerteam te zijn en te bomen over de onderwerpen. Maar dat was dan toch wel de enige actie voor van de week... Dacht gisteravond wel dat ik vandaag weer kon werken maar alleen bij die gedachte kreeg ik het al spaans benauwd...Dat gevoel werd verstekt toen ik me eigenlijk bedacht dat nog niemamd (ik bedoel directie) me gebeld had om te vragen hoe of wat; ik heb me maandag notabene ziek gemeld bij de concierge! Niet echt gebruikelijk in onderwijsland geloof ik....
Vanmorgen kreeg ik een mail van MGV; daarin werd mijn bovenstaande gevoel ook weer aangewakkerd. Ik schreef hem hoe en wat tav school (lees; werk); ook toen weer, en ik merk nu eigenlijk ook, nu ik dit schrijf, krijg ik het alleen al weer spaans benauwd als ik alleen maar aan school denk!
Op zich is het gevoel wel te verklaren denk ik; er zijn de laatste weken erg veel dingen gebeurt aldaar die er in hebben gehakt, maar die niet uitgesproken zijn of worden. Dat zit me dwars. Daarbij; heb verleden jaar een redelijk zwaar schooljaar gehad, ook daar is weinig aan gedaan. Toen ik daar net werkte had ik het gevoel ; 'hebben jullie in mij wel de jusite aangenomen?' Ik dacht dat het aan mij lag; kijk toch wel de kat uit de boom en wacht af, zeker na het debacle van de vorige school. Dat is me kwalijk genomen,maar verder niet uitgsproken. Schiet je ook niet veel mee op dan.
Het bovenstaande gevoel sluipt weer bij me binnen; voel me iig niet veilig in mijn werksfeer aldaar, heb niet echt het gevoel dat ik iets goed kan doen of iig gewaardeerd wordt. Er schijnt van alles mis te zijn, maar weer; wordt niet uitgesproken. JA, er wel wordt wel 'gepraat' ; in de wandelgangen dan... daar is iedereen natuurlijk heel erg bij gebaat. Men 'vindt' heel veel, maar tegen de direct betrokkene(n) wordt niet veel uitgesproken. Merk wel dat mijn emmer vol begint te raken, sterke nog; ik denk dat hij vol is... Kreeg namelijk op over mijn school-mail een bericht wat ook weer, voor mijn gevoel dan, uit de verkeerde hoek kwam. Kan blijkbaar niet al te veel goed doen op het moment, of al langer? Vraagtekens alom....
Vooralsnog heb ik niet zo'n behoefte aan werken, iig niet voor de klas. Geloof dat ik langzamerhand wel op het punt kom om dit ook k nbaar te maken; trek het gewoon zo niet. Wacht even af of er nog gebeld gaat worden vanuit directiewege, zou toch wel heel raar moeten lopen....Zo niet, tja, is ook duidelijk. Moet af en toe denken aan een scene uit de film 'Chicago' ; als de man van de veroordeelde Roxy Hart zegt dat niemand hem opmerkt en denkt van cellofaan te zijn; dat gevoel krijg ik heel erg als het nu over mijn werk gaat....niemand hoort me, ziet me of weet uberhaupt dat ik er ben; ja, we erkennen dat je een kutklas hebt, maar daar is alles mee gezegd; meer doen we er niet aan want wij hebben dat probleem namelijk niet....ach....onderwijs is zo'n raar wereldje; leuk ,maar iedereen denkt koning in zijn eigen klas te zijn en heeft zo zijn eigen (uitzonderings)positie in het team ingenomen waardoor vele zaken onaantastbaar blijven en zijn. Daarbij; we doen het al jaren zo, gaat toch oke? Ik heb er geen last van en doe mijn deur dicht..... Tja....heb al te veel scholen gezien wara het zo werkt.
Soms snap ik ouders ook niet; willen ze wel dat hun kind door een dergelijk iemand onderwezen wordt? JA de juf knutselt heel leuk, maar dezelfde juf kan het niet zo veel schelen tav haar collega's of haar kaas ligt te beschimmelen in de teamkoelkast; het is immers niet haar koelkast....maar oke, dat zien ouders niet. Waarom is er eigenlijk nog geen real-life soap over en basisschool gemaakt? Zou goed lopen denk ik. Myn god, ik geloof dat half ouderlijk Nederland gelijk thuisonderwijs zal gaan geven....
Ai, ik wordt wel erg pessimisch, niet zo oke, zo zit ik niet in elkaar. Merk alleen dat ik het goed zat begin te worden, maarja... Wat doe je eraan? Weer een vraagteken....
Ga maar weer eens lekker op de bank liggen....
Heb me vandaag ziek gemeld... raar in het lijf en leden, keelpijn, spierpijn, hoofdpijn (maar dat is van de drank gisteravond denk ik...). Eerlijk gezegd ook geen zin; heb het vandaag even niet. Morgen weer...denk ik...
Zondagmiddag; filmpje met MGV. Om 15 u zat hij met de thee klaar en konden we nog even mutsen...Pakten tegen 15.30 de fiets en , klap daar ging zijn band.... 'Eindelijk!!!"riep ik! hoe raar dit nu ook mag klinken....Hij moest er ook om lachen; toen we op vakantei waren afgelopen zomer fietste hij de 1000 kilometer naar Kopenhagen zonder schrammetje aan zijn fiets, terwijl ik om de 100 meter een lekke band had of mijn pedalen er weer van af vlogen, net een opegkalefaterde fiets.. ik begreep er niets van. Eindelijk dus gerechtigheid.... Maar goed, we zoduen naar de film gaan dus hebben we het op eenlopen gezet, hij woont gelukkig erg dichtbij de Rialto, dus dat kwam goed.
Mooie film, Un Ano san Amor, ja oke, homo-erotiek en dergelijke, maar wel met een prijs en in de arthouse....dus verantwoord, toch? Daarna terug naar huis, band plakken en twee pizza's gehaald...ook wel eens slim om wat te eten voordat je de kroeg in gaat.... Tegen 19 uur stonden we weer in de April. Was leuk, en druk, nog vele nieuwjaarswensen vlogen over en weer....
Zwarte Lola zou ook komen, maar urenlater begreep ik dat hij me al meer dan eens gesmst en gebeld had (ja de gsm stond op trillen, maar dat merk je ook weer niet in een overvolle kroeg). Het was om te zeggen dat hij toch maar niket kwam want tja... nee ik zeg het maar niet meer.....Voor mij was het duidelijk, voor zover het dit weekend nog niet duidelijk was; hij bekijkt het maar, ben er klaar mee.... Zou vroeg naar huis gaan, maar ach; het vlees was nog steeds zwak, dusssss MGV en ik besloten tocvh maar langer te blijven, althans; besloten... het gebeurde gewoon.
'Gnoompje' kwam ook binnen met zijn Trouwe Viervoeter (om hem zo maar te noemen; hij heeft wat bolle ogen en loopt altijd zo braaf achter Gnoompje aan....vandaar...). Blijkbaar had hij al teveel op, wenste me nieuwjaar en bekte me totaal onverwachts....ztsoo wowwow hou ff op! Nou hebben we we wat gehad ooit, maar dat ging me nou weer even te ver....Een blik was genoeg en besteedde er geen aandacht meer aan, drank he...
Diezelfde drank zorgde er echter voor dat ik ongeveer een half uur later met de Trouwe Viervoeter stond te zoenen....oeps....Dat was nummer drie deze wek! lekker begin vanhet nieuwe jaar. Nou moet ik zeggen dat we elkaar wel vaker hadden gezien en dat er wel vaker wat insinuaties over en weer waren gevlogen, maar dit had ik nou ookl niet helemaal verwacht... Gnoompje ook niet; tijdens mijn gebek keek ik over de schouder van de Trouwe Viervoeter en ik zag hem heel kwaad 'nee' schudden....10 minuten later was hij weg....mmm, dit gaf ook wer te denken...was hij jaloers? Owwwww shit! de Trouwe Viervoeter was niet zomaar een vriend van hem, hij wilde hem eigenlijk heel graag....pluk ik hem als ex zijnde recht voor zijn neus weg....das wel ernstig....Op de fiets naar huis smste ik hem waar hij was gebeleven en bood mijn excuus aan....bellen was geen goed plan met zoveel drank in je sodemieter...Het smsje terug was niet echt positief; hij wilde voorlopig niet meer afspreken want we (oeps das wel goed dan, ben ik het gelukkigniet alleen...) hadden hem heel erg geraakt door te gaan staan zoenen....Ik had echt geen idee....!! ben ook maar blond ....
Gisterochtend belde Zwarte Lola op, tevergeef natuurlijk want ik lag nog bij de gespierde verovering in bed van de avond ervoor.Mijn gsm had ik niet bij me, dus toen ik thuiskwam stonden daar enkele berichten van hem om mijn voicemail. Waar ik was....eh nou....Daar winden we sinds kort geen doekjes meer om, aangezien de lijfelijke relatie bij ons erg mininaal is bleek dit geen uithoudbare situatie meer. Daarbij was door de medicatie bij hem zijn libido zo afgenomen dat als ik daar afhankelijk van zou moeten zijn net zo goed het klooster in kon gaan....Maar goed, ik bedacht me dat hij ook wer niet alles hoeft te weten en dat sommige informatie op bepaalde momenten niet oke zijn, dus vertelde ik hem niet van deze escapade.
We zouden eigenlijk die middag afspreken, maar hij belde weer af; zelfde liedje; zwak-ziek-misselijk-geen zin....Oke, dacht ik , mijn leven gaat door, ga vooral zitten sikkeneuren thuis met de gordijenen dicht en de kachel aan, ik ga er vandoor. Een uur later bedacht ik me dat ik het ook wel weer sneu vond (mijn zwakte) en belde hem op om samen wat te gaan ondernemen, filmpje? Nee dat was geen goed idee volgens hem en we hingen weer op.
Tegen vijven had ik afgesproken met Tante Fen (met haar tweede boek bezig) en Mickey, oud collega's van me en ondertussen goede vriendinnen. In 'Schuim' hebben we lekker weer bij zitten beppen en waren we het er over eens dat we absoluut geen izn in werken hadden as maandag. Sterker nog, we zijn het onderwijs en beetje zat...alles is er gewoon te veel; te grote klassen (31!), te veel werk, te veel wandelgangencultuur, te veel uren, te veel oude collega's, te laat, te vroeg ,te veel juffen met beren op hun trui, te veel eigeheimers, te veel oude stoelen, te veel verouderd lesmateriaal, het enige wat er niet te veel is is geld (en mannen), want er kan niets, alle smoet op de lat en het is vooral liefdewerk-oud-paier aan het worden....Ben er goed klaar mee. Maar goed, realistisch als we zijn, we houden best van klagen, gaan we ook weer niet over een nacht ijs....Maarrrrr als er iets leuks voor het oprapen ligt dan zijn we weg, we hebben alle drie genoeg in ons mars, ervaring en opleiding om wat anders te gaan doen, het onderwisj is niet afhankelijk van ons....
Mickey vertelde nog even tussendoor dat ze een kind wilde en we dus eindelijk 'oom en tante' werden...ha! geweldig! Tijdens de borrel kwam mijn zwakte tav Zwarte Lola weer naar boven en belde hem op het toilet op. Hij had een joint achter zijn kiezen, dat hoorde ik gelijk....dat zei al genoeg over zijn toestand....vroeg toch weer of hij nog zin had om een borrel te doen (voor alcohol is ie altijd in bedacht ik me en zeker in een tenet als deze...) Het antwoord was weer afwijzend, hij wilde allen zijn. Oke, oke....Ik ging weer aan de borrel...Toch vond ik het sneu.
Tante Fen verrok en Mickey en ik verplaatsten ons naar de AH, om nog wat te eten in te slaan. Ik zag dat Zwarte Lola me had geprobeerd te bellen, ingesproken hasd hij; dat hij het fijn vond dat ik het toch elke keer probeerde om hem uit zijn dip te halen....dus, ja, ik belde weer.... Een en al vrolijkheid...! mm das beter dan vanmorgen dacht ik, dus ik stelde weer voor om toch nog even langs te komen (was nu toch in de buurt) en samen te eten....Nee dat was geen goed plan, weer een afwijzing... Ben er klaar mee en ga naar huis bedacht ik me, het wordt me te ingewikkkeld. Mickey en ik namen afscheid van elkaar en vervolgden ieder zijn eigen weg.
Thuis gekomen zat het me allemaal toch niet lekker. Heb geen zin meer om hem achter zijn broek aan te lopen, geen zin om vangnet te spelen, geen zin om de terugvalbasis te zijn....ga naar bed....Hij belt morgenochtend toch rond 10 uur , zien we dan wel hoe zijn pet staat.
De telefoon ging; MGV....Ga je mee naar de film? Leuk dacht ik, 15 bij jou en dan kroegen...prima. Zo kan het ook dacht ik en weer hoorde ik mijn moeder zeggen; je moet zelf wat maken van het leven, een ander doet het niet voor je....prima motto voor vandaag!
Zwarte Lola heeft nog niet gebeld en ik begin er vandaag ook niet aan, blijf niet aan de gang...
Het is rustig deze week....geen Zwarte Lola en MGV heb ik gisteren pas weer gezien in de April. Gewoon even borrelen, happy houi om 18 en was tegen 21 weer thuis, dat was wel heel netjes! Geen Zwarte Lola doet ook even wonderen; erg relaxed en niet zo gestressd om iets te moeten. MGv bestevestigde dat gisteren. Heeft me ferm toegesproken tav de relatie met Zwarte Lola. Ik weet dat hij gelijk heeft het duurt alleen wat langer voordat ik het allemaal inzie, ja ja ik weet het, hoe lang blog ik hier nu al over.... Op het moment gaat het me makkelijk af, ik bel niet oftewel ik zoek niet echt het kontakt, ik laat het van hem uitkomen en dat scheelt en hoop.
De afgelopen dagen is hij erg zwartgallig; hij is overgestapt naar een ander therapiegroep en voelt zich daar heel erg onzeker door; hij moet van alles en ontmoet weer nieuwe mensen; kortom; hij is uit zijn ritme en hij moet verplichtingen aangaan,....aiaiai.... We zouden vrijdag afspreken, belde een kwartier van tevoren af dat hij geen zin had....weer zwak ziek en misselijk. Ik stapte er voor mijn gevoel makkelijk overheen....'Oke, dan bellen we wel ...' pakte mijn fiets weer ( ik was al onderweg...) en ben lekker in mijn uppie een koffie verkeerd en huisgemaakte appeltaart gaan eten in het Westerpark. Als je er zelf niets van maakt heeft leven ook geen zin, bedacht ik me...
Thuisgekomen was het bijna weer kroegtijd, dus weer op de fiets naar de stad, waar ik MGV en Meneer de Uil trof. ZOals al eerder gezegd wa sik om 21 weer thuis... rusteloos smste ik MGV dat we wel heel braaf waren vanavond...ik was ondertussen zo rusteloos dat ik besloot me om te kleden en weer terug te gaan naar de stad en de ruieg kroegen eens op te zoeken, long time no being....bedacht ik me (!). Terwijl ik daar weer zo zat en om me heen zat te kijken bedacht ik me wat ik er eigenlijk aan het doen was....zo grappig om allerlei processen in zo'n kroeg te zien....iok had geen zin in deelname....
Net toenik naar husi wilde gaan om toch echtnaarbed te willen liep ik een gespierde vent tegen het lijf...jaja, niet nu hoor dacht ik, ...liep door...was hij ondertussen omgelopen, waardoorik hem weer tegen het lijf liep...blikken kruisden en ...ik kon er ook niets aan doen , binnen een mum van tijd stonden we te zoenen met elkaar....mijn god dacht ik dat is al nummer twee binnen 4 dagen! Kan echt niet....
Bleek dat hij ook naar huis wilde gaan en twee straten verder van me woonde....de vraag jouw huis of de mijne kwam dan ookniet onverwacht toen wij op het beslissende kruispunt van afscheid nemen stonden...om twee uur 's nachts werd het het zijne ...
Daar zat ik dan na de letterlijke en figuurlijke kater van oud en nieuw .... only the lonely op de bank; nog dagen vakantie over en absoluut niet met een voorbijgaand kerst- en oud-en-nieuw-gevoel....Had zin in wat losbandigheid en andere mensen om me heen; wie zou ik eens gaan bellen? mmmm, ik kwam tot de conclusie dat ik eigenlijk helemaal geen zin had in kennissen of vrienden, ik wilde gewoon even alleen, niemand bekends om me heen....er was dus maar een oplossing; omkleden en alleen de stad in.
Zo gezegd zo gedaan.
Tegen 22 was ik in de stad, uitgekiend tijdstip want voor dat tijdstip is er in de kroegen door de week toch niets te beleven en al helemaal niet na oud en nieuw; dan zitten de meesten toch nog uit te buiken en na te kateren.....tenzij ze natuurlijk op het zelfde idee gekomen waren als ik....Dat bleek; het was lang zo rustig niet; blijkbaar waren er toch nog meer in een katerige stemming of juist nog steeds in een feestroes! Ik vond het best. Na een biertje gedronken te hebben kwam er een ernstig leuke vent voorbij; lekker stoer, goeie kop, blijkbaar zoekende gezien zijn gedrag....mmm, dacht ik, leuk en lekker...
Ik bedacht me mijn kater van oud en nieuw maar eens te niet te gaan doen en me in de strijd om het vlees te gaan gooien. Helaas voor mij verliet hij al redelijk snel deze kroeg. Ik bedacht me, gezien zijn looks, hem vanavond nog wel tegen te gaan komen, immers; het was nog niet zo ernstig laat voor een 'zoekende lekkere vent'. Met die sussende gedachte trok ook ik mijn jas aan en verplaatste me naar een andere kroeg; had nog geen zin om naar huis te gaan en wilde wel weer eens zien wat er meer te beleven was in de big-city na een weekje platteland. ha!
Volgende kroeg; ik kreeg al snel in de gaten dat er meer only-the-lonely zielen waren die dezelfde gedachtes hadden als ik deze avond....maarja, naar mate de avond vorderde vloeide er natuurlijk meer drank en werden de mannen ook wat onrustiger...Aangezien ik aldaar op dat moment tot de jongere garde behoorde (ahh eindelijk weer eens!) hoefde ik niet te klagen over aandacht en de voorziening van biertjes (slet!!...ernstig...). Maar nee, nette jongen als ik ben; tuurlijk maakte een praatje, maar nee, had geen trek in allerhande heren met oneerbare voorstellen.... Al mocht ik daar natuurlijk ook een beetje gefrustreerd zitten, dat hoefde nog niet te betekenen dat ik gelijk met allerhande heren ook iets zou beginnen. Daarbij, hoe ernstig dan ook, ik wil wel een lekkere en vooral een ook een leuke; zo desparate ben ik nou ook weer niet. Over pretenties gesproken..... Maar goed, ik was aardig in het voordeel deze avond en was in de gelegenheid om af te slaan, ook wel eens leuk.
Totdat....jawel; mijn gedachtes eerder op de avond waren juist; de lekkere stoere vent van een kroeg eerder kwam binnnen.... Zal je natuurlijk net zien dat juist hij geen aandacht aan me besteedde en niet eens naar me keek...of zou het tactiek van hem zijn? Helaas moest ik me zelf dus nu wel in de strijd gaan gooien, anders zou er waarschijnlijk niets gebeuren. Oke, werk aande winkel dus! Beetje rondlopen, nog een biertje halen, hem een stap voor proberen te zijn....totdat hij in een onbewaakt ogenblik van mij opeens naast me stond....oef!
Draaide me om en keek hem recht in zijn porem aan; terwijl ik dat deed lachte ik blijkbaar dusdanig uitdagend, stoer, mysterieus of whatever, dat hij erop in ging en me aanbleef kijken.......GROND OPEN U NU! dacht ik...Ik keek terug en lachte weer (oke oke, ik kan er ook niets aan doen, maar ik heb echt een bek met goeie tanden en ja, ze zijn nog recht en wit ook....daar heb je bekende tandpasta-smile) ....dit was de uitdaging voor een opening vanaf zijn kant....WOW!
Om nu maar een lang verhaal kort te maken bleek deze stoere, lekkere vent wel een hele lekkere vent en stonden we al snel te zoenen wat uitdaagde tot meer....begon ik het nieuwe jaar toch nog leuk en lekker, al was het drie dagen later. ....