op de wip

... en het was weer weekend....

Mijn woorden van vrijdag waren te veel; wilde erg graag lekker wat gaan doen, maar stortte toch weer in bij de gedachte. Zaterdag op uitnodiging van Zwarte Lola naar hem toe gegaan en daar gegeten, heeft erg leif voor me gezorgd. Gewoon op de bank gehangen, even de Albert Cuyp op, dat was wel; lekker relaxed. Ben uiteindelijk ook blijven slapen, had geen zin en fut meer om naar huis te gaan. Zondag was hetzelfde laken en pak, niet veel uitgehaald, wat gelezen, beetje gecomputerd (hij heeft nog steeds geen internet! een homo in de grote stad zonder internet! hoe is het mogelijk!) gewoon genikst. Heb ik ook helemaal geen zin in. De gedachte aan werk, nouja aan school dan, want van werken ben ik nou ook weer niet vies, benauwde me steeds meer en meer. Mijn pa en ma gebeld om maar eens wat ouderlijk advies in te winnen over wat ik nou moest doen. Beiden gaven aan, dat wat ik eigenlijk ook zelf wel bedacht had, dat  als ik me niet oke voelde en er niet achter zou staan om uberhaupt voor die klas te gaan staan in ook niet moest gaan. Het is zo niet ik... werken doe ik ook met een hoofdpijntje, al is die niet meer een klein hoofdpijntje, de hele situatie speelt er in op mijn verantwoordelijkheidsgevoel....steeds denk ik maar; oja en dit, oja en dat , ja maar de klas, jam aar de gesprekken, oja moet de verslagen nog schrijven.... krijg die school maar niet uit mijn hoofd. Al had ik hem nu maar even al te graag uit mijn hoofd. Wil even rust, alles even op een rij....maarja; het gevoel van; lichamelijk ben ik toch wel in staat om te werken? bekruipt me steeds.....Langzaamaan begin ik te beseffen dat je het ook gewoon geestelijk sosmniet aan kan om te werken, maar dat is een nieuwe ervaring voor mij.... Vind het dan ook erg moeilijk om hier naar te handelen, om ook daadwerkelijk aan te geven; het gaat even niet.....stop... te veel.... Ik herken het gevoel gewoon niet en sosm bedenk ik me dat ik het dan zo 'soft ' vanmezelf vind.

Ik zit op de wip; wel werken, niet werken, gesprek, geen gesprek, soft zijn of hoppa zeggen, gevoel of verstand.....owww wordt gek van mezelf....Wordt tijdf dat ik school ga bellen om duidelijk aan tegeven dat ik van de week gewoon ook nog niet kom, moetme van het idee afzetten welke problemen dat oplevert; dat is niet mijn pakkie aan, daarvoor zit ik immers nu thuis en voel ik me zo, alsof die kinderen niks leren als ik er niet ben, zou ook een belachelijke gedachte zijn....

Voor woensdag een afspraak met de dokter gemaakt; wilde in iedergeval de zekerheid van een medische consulatie, weet ik veel wat er verder gaat gebeuren....heb ik die stap in ieder geval gehad.

Wel wordt me steeds duidelijker dat deze school en ik samen wellicht geen goed huwelijk zijn aangegaan. Wat eigenlijk ook wel weer ernstig is om te zeggen; ben in hetverleden erg veel van school gewisseld...mijn cv wordt gewoon te lang....wil het toch graag proberen en kijken waar de knelpunten liggen, ik ben ook niet een van de makkelijkste in een werksituatie, meneer weet-het-wel en  doe-het -lekker-toch-zo.....wellicht moet ik, naar idee van mijn moeder, eens weg voor die bovenbouwgroep, ze zijn gewoon te oud....lang leve de kleuter! Mmm, op zich wel een prettige gedachte, die hou ik in mijn achterhoofd... Bovenbouwers zijn immers , zeker in de grote stad, niet de makkelijksten. Ach, maar dat is niet het enige, er is meer....maar dat zou nu een te lange blog worden.... waarschijnlijk vier ik mijn frustraties hier de komende dagen toch wel bot, dus dat verhaal komt nog wel....

Ga school bellen, oef, wordt vervolgd dus....

23.1.06 14:21